شرح سودای دل ریشم، سواد نامه را

زانکه گر لب می گشایم دود سر بر می کند

در فراقش می نویسم نامه ای وز دست من

خامه خون می گرید و خط خاک بر سر می کند

چون سواد چشم من هر دم به خون تر می کند

بوی انفاس نسیم خاک کویت می دهد

زان روایتها که باد روح پرور می کند