ز آنکه گر لب می گشایم شعله سر بر می کند

صورت ماهیت رویش نبیند هر کسی

هر کسی با خویشتن نقشی مصور می کند

سینه ام بر آتش است و دم نمی یارم زدن

جان همی سوزد مرا چون عود و از انفاس من

بوی جان می آید و مجلس معطر می کند