جان همی سوزد مرا چون عود و از انفاس من

هر کسی با خویشتن نقشی مصور می کند

سینه ام بر آتش است و دم نمی یارم زدن

ز آنکه گر لب می گشایم شعله سر بر می کند

بوی جان می آید و مجلس معطر می کند