گر چه روز و شبشان اهل سخن می رانند

تو مرانم ز در خویش و رها کن صنما

تا به هر نام که خواهند مرا می خوانند

باد پایان سخن کی به صفای تو رسد؟

با غم عشق تو گودین برو و عقل ممان

عقل و دین هر دو به عشق تو کجا می مانند

تو ز ما فارغی و حلقه به گوشان درت