گوش امید به در، منتظر فرمانند

با غم عشق تو گودین برو و عقل ممان

عقل و دین هر دو به عشق تو کجا می مانند

تو ز ما فارغی و حلقه به گوشان درت

پای آن نیست کسی را که به کوی تو رسد

بر سر کوی تو این طایفه بی پایانند

نیست در دیده عشاق ز خون جای دلی