بر سرم هرچه رود خاک رهم گو: می رو

اگرم بر سر آتش بنشانی چون عود

نیست ممکن که برآید ز من سوخته دود

نیستم باد که از کوی تو برخیزم زود

منم از باغ تو چون غنچه به بویی خوشدل

منم از کوی تو چون باد، به گردی خشنود