منم از کوی تو چون باد، به گردی خشنود

بر سرم هرچه رود خاک رهم گو: می رو

نیستم باد که از کوی تو برخیزم زود

منم از باغ تو چون غنچه به بویی خوشدل

شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نماند

در فراق تو ولی عهد همانست که بود

بی شراب عنبی را که به موی مژه ام