دم زند، روی تو چون لاله شود خون آلود

عمر ما کم شد و عشق تو فزون پنداری

کانچه کم گشت زعمرم همه در عشق فزود

آنچنان نازکی ای گل که اگر با تو نسیم

دیده ما به خیال لب عنابی تو

بس که از جام زجاجی عنبی می پالود

بنشستیم پس پرده تقوی، عمری