افتاده بود دل به خم چین زلف او

دی دیده از خیال رخش بازمانده بود

گلگون اشک در طبلش گرم رانده بود

شب بود و ره دراز هم آنجا بمانده بود

دل رفته بود و ما پی دل تا بکوی دوست

بردیم از آنکه او همه ره خون فشانده بود