کی درد عاشقی به فسان فسون رود

گر نی کمند زلف درازت شود سبب

چون آه من بدین فلک نیلگون رود

واعظ برو فسانه مخوان و فسون مدم!

یک ذره از محبت سلمان اگر نهند

بر کوه، او چو ذره قرار و سکون رود