صبحدم فاتحه ای خواند و بران روی دمید

وین همان بلبل خوش گوست که در باغ وصال

سالها بر گل رخسار شما می نالید

روز رخسار تو شد در شب زلفت پیدا

پای من در سر کوی تو نیاورد مرا

که مرا رغبت موی تو به زنجیر کشید

آن سیه روی کدام است که روی از تو بتافت