شب است و بادیه و باد و من چنین گمره

بدان هوس که نگارم بدست چون آید

ز غصه شد جگرم خون چو مشک و می ترسم

که گر نفس زنم از غصه بوی خون آید

مگر سعادتی از غیب رهنمون آید

قبول خاک کف پایت افتد ار سر من

به خاک پای تو کز دوش سر نگون آید