زیاد لعل او یاد از می و ساغر نمی آید

بر آن بودم که چون دولت، در آید از درم روزی

به هر بابی که کوشیدم از آن در در نمی آید

مرا ساقی مده ساغر، که امشب می پرستان را

حریفان را فرود شد دم، بر آرای مطرب آوازی

بگو با ماه من کامشب، چرا خوش بر نمی آید