در درون می افتد از دیوار کوتاهم دگر

می برد سودای چشم مستش از راهم دگر

از کجا پیدا شد این سودای ناگاهم دگر؟

دیده می بندم ولی از عکس خورشید بلند

هست در من آتشی سوزان، نمی دانم که چیست؟

این قدر دانم که همچون شمع می کاهم دگر

هر شبی گویم که فردا ترک این سودا کنم