زندگانی در فراقت گر چنین خواهد گذشت

این قدر دانم که همچون شمع می کاهم دگر

هر شبی گویم که فردا ترک این سودا کنم

تازه می گردد هوای هر سحرگاهم دگر

بعد از نیم زندگانی بس نمی خواهم دگر

همچو خاکم بر سر راه صبوری معتکف

باد بر بوی تو خواهد بردن از راهم دگر