ساقیا از آب رز یک جرعه بر خاکم فشان

باد بر بوی تو خواهد بردن از راهم دگر

یار گندمگون خرمن سوز سنبل موی من

جو به جو بر باد خواهد داد چون کاهم دگر

هان که درخواهد گرفتن آتشین آهم دگر

در ازل خاک وجود من به می گل کرده اند

منع می خوردن مکن سلمان به اکراهم دگر!