امروز همه بر گل و شکر زده ای باز

زان روی نکو چشم بدان دور که امروز

بر مه زده ای طعنه و در خور زده ای باز

از غالیه رسمی زده ای بر گل و شکر

بر ساغر عیشم زده ای سنگ ولیکن

با تو چه توان گفت که ساغر زده ای باز؟

من سر چو قلم بر خط سودای تو دارم