صد هزاران بلبل خوشگوست در باغ وجود

ور بخواهد رفت سر بر دوش، باری گو مباش

عارفان از نعمت دنیا و عقبی عاریند

گر نباشد این دو ما را نیست عاری، گو مباش

گر نباشد چون تویی سلمان، هزاری گو مباش