لاجرم همسایه خورشید تابان آمدم

دیشب از خود چون مه سی روزه پنهان آمدم

عقل را دیدم سبک سر، یافتم جان را گران

سرو را بگذاشتم در کوی جنان آمدم

پیش ازین پروانه بودم، دوش رفتم پیش یار