حلقه شد پشت من از بار و من آهن دل

به سر کوی تو سوگند، که تا سر دارم

نیست ممکن که من از حکم توسر بردارم

همچنان در هوست روی بدین در دارم

ای که در خواب غروری خبرت نیست که من؟

هر شب از خاک درت بالش و بستر دارم