من نی نیم که هر دم، از دست دوست نالم

حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم

گر خون دل خورندم، چون جام می بخندم

ور سرزنش کنندم، چون شاخ رز ننالم

آسودگان چه دانند، احوال دردمندان؟