سلمان مرا همین بس، کز پیش دوست هر شب

دارم ولی ندارد، گل برگ قیل و قالم

بیمارم و ندارم، بر سر به غیر دیده

یاری که ریزد آبی، بر آتش ملالم

بر عادت عبادت، آید به سر خیالم