به وصف لعل تو هر دم مرصع است زبانم

مرا اگر بخوانی همین بس است که باری

ز نامه تو سلامی به نام خویش بخوانم

به مهر روی تو هر دم منورست ضمیرم

تو گفته ای که ز سلمان، فتاده ایست، چه آید؟

من اوفتاده ام اما چو سایه با تو روانم