شکار آن کمان ابرویم، اینک داغ او بر دل

به آه سینه برخیزم چراغ صبح بنشانم

دل من باز می گردد به گرد لعل دلخواهش

نمی دانم چه می خواهد دگر بار این دل از جانم

ملامت گو مزن تیرم که من با داغ سلطانم

برو عاقل مده پندم که من دیوانه و رندم

نصیحت دیگری را کن که من مدهوش و حیرانم