ملامت گو مزن تیرم که من با داغ سلطانم

دل من باز می گردد به گرد لعل دلخواهش

نمی دانم چه می خواهد دگر بار این دل از جانم

شکار آن کمان ابرویم، اینک داغ او بر دل

برو عاقل مده پندم که من دیوانه و رندم

نصیحت دیگری را کن که من مدهوش و حیرانم

اگر تاجم نهد بر سر غلام حلقه در گوشم