دریغ روز جوانی که می رود عمرم

ز پای بوس رکاب تو باز می مانم

نه پای عزم و نه جای نشست در منزل

بمانده ام ره بیرون شدن نمی دانم

فسوس عمر گرامی که می رود جانم

تو آن نه ای که کنی گاگاه سلمان را

به نامه یاد و من این نانوشته می خوانم