بیابان است و شب تاریک و با من بخت من همره

دوای درد دل کاری است بس مشکل نمی دانم

به چشم خویش می بینم که خواهد ریخت خون دل

ندانم چون کنم با دل من بیدل نمی دانم

ولی بخت است خواب آلود و من منزل نمی دانم

چه گویم ای که می پرسی ز حال روزگار من

که ماضی رفت و حال این است و مستقبل نمی دانم