جهان می گردد از سودا، سیه بر چشم من هر دم

همیشه نرگس مست تو را بیمار می بینم

ولی در عین بیماریش مردم دار می بینم

که چشم نازنینت را چنان بیمار می بینم

ز شربتخانه لطفت دوایی ده که با دردت

دل سست ضعیفم را قوی افکار می بینم