ز شربتخانه لطفت دوایی ده که با دردت

ولی در عین بیماریش مردم دار می بینم

جهان می گردد از سودا، سیه بر چشم من هر دم

که چشم نازنینت را چنان بیمار می بینم

دل سست ضعیفم را قوی افکار می بینم

ز باد ار می وزد بر من نسیم دوست می یابم

به آب ار می رسم در وی خیال یار می بینم