دل سست ضعیفم را قوی افکار می بینم

جهان می گردد از سودا، سیه بر چشم من هر دم

که چشم نازنینت را چنان بیمار می بینم

ز شربتخانه لطفت دوایی ده که با دردت

ز باد ار می وزد بر من نسیم دوست می یابم

به آب ار می رسم در وی خیال یار می بینم

نشان طاق ابروی تو را پیوسته می پرسم