سر زلف بت من مرهم چین بود و مچین

خواستم تا که بچینم ز لبش شفتالود

ابرویش گفت: «بچین!» غمزه او گفت: «مچین!»

در چنین چین و مچین مانده، اسیرم، چه کنم؟

حال سلمان به قلم شرح همی دادم و گفت:

خار هجرم خور و از باغ وصالم برچین