هر مورگی است کان رگ، پیوسته است با جان

مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان

ورنه به نسبت از تن، دورست راه تا جان

حیف آیدم بریدن، زلفت که آن دو زلفت

بر هر طرف که سروت، یک روز می خرامد

می روید از زمین تن، می بارد از هوا جان

باد صبا ز کویت، جان می برد به دامن