زیرا که ز حد بگذشت، سودای دل سلمان

با شمع رخت کانجا، پروانه جان سوزد

خود هیچ کرا باشد، پروای دل سلمان

از رود لبت ما را، هم گل شکری فرما

جان و خرد و دینم، بر بود لب لعلت

آن روز که می کردی، یغمای دل سلمان

زلفت به سر اندازی، در باخت بسی سرها