به بوی زلف مشکین تو تا جان در تنم باشد

نه ساز رفتن است آنجا، مرانی برگ نارفتن

ز غیرت خلوت دل را، ز غیرت کرده ام خالی

که غیرت را نمی زیبد، درین خلوت سرا رفتن

من بیمار خواهم در پی باد صبا رفتن

خیالت آشناور شد در آب چشم من گویی

چه واجب آشنایی را چنین در خون ما رفتن