جز درد عشق نیست مرا آرزو، مباد!

ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من

عشق است عادت تو و در دست خوی من

آن روز را که کم شود این آرزوی من

برخاستم ز کوی تو چون گرد، عشق گفت:

بنشین که نیست راه برون شد ز کوی من