به شمع گو سر خود گیر یا ز پا بنشین

سواد دیده من لایق نشست تو نیست

اگر تو مردمیی می کنی، هلا بنشین

فراغتی است شب وصل را ز نور چراغ

میان چشم و دلم خون فتاده است دمی

میانشان سبب دفع ماجرا بنشین

ز آب دیده ما هر طرف روان جویی است