ز آب دیده ما هر طرف روان جویی است

به شمع گو سر خود گیر یا ز پا بنشین

میان چشم و دلم خون فتاده است دمی

میانشان سبب دفع ماجرا بنشین

دمی ز بهر تفرج به پیش ما بنشین

صبا رسول دلم بود و سست می جنبید

شمال گفت: تو رنجوری ای صبا بنشین!