شمال گفت: تو رنجوری ای صبا بنشین!

ز آب دیده ما هر طرف روان جویی است

دمی ز بهر تفرج به پیش ما بنشین

صبا رسول دلم بود و سست می جنبید

چو گرد داد به بادت هوای دل سلمان

برو مگرد دگر گرد این هوا بنشین