مکش ای باد صبا دامن گل را که نهاد

باز می افکند آن زلف کمند افکن او

کار آشفته ما را همه در گردن او

کار خود بلبل سودا زده بر دامن او

آتش عارض او از دل ماهر دودی

که برآورد بر آمد همه پیرامن او