کاروزی شربتی دارد دل محرور ازو

کی به جوی چشم من بازآید آن آب حیات

تا خراب آباد جان من شود معمور ازو

ای خضر زان چشمه نوشین نشانی باز ده

چشم مستش را ورق افشان کرد چشمم را بپرس

تا چه می خواهد مدام آن نرگس مخمور ازو

دل چو رازش گفت با جان من نبودم در میان