بادم به فدای قدم باد سحرگه

چون خاک رهم بود قراری و سکونی

باد آمد و بر بوی توام می برد از ره

باد سحر از بوی تو بخشید مرا جان

ای خیل خیالت سر زلفت به شبیخون

هر نیم شبی بر سر من تاخته ناگه

از شرم عذار تو برآورده عرق گل