برو در یک نفس بازا که یک دم ماند سلمان را

نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی!

چو زلف او مرا جانی است سودایی ز من بستان

به شرط آنکه چون پیشش رسی در پایش افشانی

نخواهی یافتن بازش دمی گر دیرتر مانی