صبا فدای تو بادم، برو که نیک بجستی

خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی

غلام قامت آن لعبتم که سرو سهی را

شکست قد بلندش، به راستی و درستی

بیا و عهد ز سر گیر، ای نگار اگر چه