ز عهد سست و دل سخت توست ناله سلمان

مرا تو تازه نگاری، ولی برفته ز دستی

به نور دیده سزاوار آنکه روی تو بیند

تو لطف کردی و دردی به مردمان ننشستی

تو نیز خوی فرا کن، دلا به سستی و سختی