روشنایی دل و شمع روانم باشی

صنما مرده آنم که تو جانم باشی

می دهم جان که مگر جان جهانم باشی

روز عمر من مسکین به شب آمد تا تو

بار گردون و غم هر دو جهان در دل من

نه گران باشد اگر تو نگرانم باشی

گر به سودای تو ام عمر زیان است چه غم