ز مهر روی او عمری است تا دم می زنی سلمان

تویی آنکس که در عالم، به جفت ابروان طاقی

نکو رویی و بدخویی، رفیقانند و من باری

تو را چندانکه می بینم، سراپا حسن اخلاقی

به مهرش صادقی چون صبح از آن مشهور آفاقی