خوفم مده که سلمان، در غم تو را بسوزم

گه بر فراز رفتن، گه در نشیب تا کی؟

خواهند باز دیدن، یک روز هم حسابی

از بیدلان ستاندن، دل بیحساب تا کی؟

پروانه را ز آتش، دادن نهیب تا کی؟