مجالی کی بود بر خاک آن کوی؟

نه در کوی تو می یابم مجالی

نه می بینم وصالت هر به سالی

که باد صبح را نبود مجالی

ز مهر روی چون ماه تمامت

تنم گشت از ضعیفی، چون هلالی