گرچه ز من ملول است او ای صبا چنان کن

بازای تا ببویت، باز آیدم جوانی

در بزم عشق او جان، باید که خوش بر آید

ور زانچه بر نیاید خوش باشد از گرانی

کین نامه هر چه بادا بادا بدور رسانی

گویی چو نامه سلمان، می پیچد از فراقت

در خویشتن چه باشد، باری گرش بخوانی