تو اصلی زاده روحی به وصل خود چه پیوندی

به پای خود به زنجیرش روی دیوانه بنشینی

ز باغ او اگر بویی دماغت تازه گرداند

هوای باغ نگذارد که در کاشانه بنشینی

چرا از خویشتن بگریزی و با بیگانه بنشینی

تو را چون پر طاوسان عرشی فرش می گردد

کجا شاید که چون بومان درین ویرانه بنشینی؟